DAISY ROEFS & Floor Klaassen
Uniforms of Unity
Materiaal en techniek omschrijving Co-creatie via participatieve workshops. Hergebruikte en deadstock textielen. Ontwerp door experiment in silhouet, print en materiaal, gevoed door Design for Play en youth-centred design.
Werkomschrijving Het werk toont een participatief modeproject waarin gemarginaliseerde jongeren mede-makers zijn. Via spel en voetbal als gedeelde taal onderzoeken zij identiteit, trots en eigenaarschap. Mode fungeert niet als einddoel, maar als methodiek voor zichtbaarheid, veerkracht en het actief vormgeven van het eigen verhaal.
Over de makers Floor Klaassen is een hybride modeontwerper die zich beweegt op het snijvlak van commerciële mode en het experiment. Vanuit deze positie laat zij beide werelden elkaar versterken en bevragen. Haar werk balanceert tussen draagbaarheid en verbeelding, tussen functie en expressie.
Of het nu gaat om uitgesproken streetwear, geworteld in jongerencultuur of om ontwerpen die bedoeld zijn voor op het voetbalveld: haar werk vertrekt altijd vanuit echte mensen, echte verhalen en de energie van de straat. Met voetbal diep verweven in haar identiteit en samenwerking als kernwaarde beschouwt zij mode niet alleen als product, maar als spel, als vorm van protest en als middel om ergens bij te horen.
Ze ontwerpt niet om op te gaan in de massa, maar om verhalen te vertellen. Geïnspireerd door sport- en straatcultuur creëert haar werk betekenisvolle verbindingen, gedreven door authenticiteit, betrokkenheid en impact.
Daisy Roefs is een esthetisch activist die fashionfotografie inzet om maatschappelijke verhalen zichtbaar te maken. Ze werkt op het snijvlak van beeld en activisme en gebruikt esthetiek om te bevragen, te raken en verbinding te creëren. Haar beelden brengen sociale thema’s dichtbij en maken ze voelbaar.
Voor Daisy is fashionfotografie een manier om menselijke ervaringen en maatschappelijke vraagstukken te onderzoeken. Haar werk gaat verder dan stijl alleen: het legt spanningen, drijfveren en onderlinge verbondenheid bloot. Ze vertrekt altijd vanuit de menselijke ervaring en richt zich op verhalen die onderbelicht blijven, maar verteld moeten worden.
Haar werk zet aan tot nadenken, schuurt waar nodig en verbreedt perspectieven. Zo laat ze zien dat modefotografie niet alleen laat zien hoe we eruitzien, maar ook iets kan zeggen over wie we zijn, en hoe we ons tot elkaar verhouden.
In een wereld die wordt gekenmerkt door gedwongen migratie en instabiliteit krijgen jongeren met een vluchtelingenachtergrond zelden ruimte om hun emoties, creativiteit en identiteit te uiten. Dit project vertrekt vanuit de ontwerpvraag: Hoe kunnen mode en spel worden ingezet om gemarginaliseerde jongeren te ondersteunen in het herwinnen van eigenaarschap, zelfexpressie en zelfvertrouwen?
De bezoeker ziet een project dat is opgebouwd vanuit een participatieve, praktijkgerichte benadering, waarin gemarginaliseerde tieners niet worden benaderd als doelgroep, maar als mede-makers. Mode fungeert hier niet als eindproduct, maar als middel: een instrument voor het delen van verhalen, experiment en identiteitsvorming.
Hoewel mode en spel het methodologische fundament vormen, neemt voetbal gaandeweg een centrale rol in binnen het project. Het fungeert als een gedeelde culturele taal — een vertrouwd universum waarin deelnemers verbinding vinden, trots kunnen tonen en hun identiteit actief verkennen en positioneren.
Het getoonde werk weerspiegelt een ontwerpbenadering die is gebaseerd op co-creatie en zorg. Mode en spel worden ingezet als meer dan esthetische elementen: ze functioneren als methodieken voor zichtbaarheid, veerkracht en het proces van worden.
Deze individuele verkenning vormt de basis voor een reeks participatieve workshops met gemarginaliseerde jongeren. De workshops zijn opgezet volgens principes uit Design for Play en youth-centred design en bieden open, speelse kaders voor experiment, storytelling en identiteitsonderzoek. Het ‘uniform’ wordt ingezet als flexibel uitgangspunt: niet als symbool van controle, maar als ruimte voor zelfexpressie en trots.
De collectie ontstaat in co-creatie en wordt verder verdiept door reflecties die de maker na afloop van de workshops schrijft. Deze reflecties worden vertaald naar tastbare ontwerp experimenten in silhouet, print en materiaalgebruik. Door te werken met hergebruikte en deadstock materialen krijgt elk ontwerp een gelaagde betekenis, waarin individuele verhalen, collectieve identiteit en persoonlijke ontwerpkeuzes samenkomen. Aan de hand van visualisaties wordt het project in zijn kracht gezet en worden abstracte thema’s concreet en toegankelijk gemaakt.
